بَــــذر

سفر تاریخی؟ ویا استقبال تاریخی؟

در آئین زندگانی بعضی از انسان ها گاهی وصیت نامه های در خاطر بازماندگان، یاد واره های ماندگاری میشوند که هر از گاهی به مناسبتی  به چشم وگوش  انسان ها میرسد. و اما به صورت عموم انسان  به حیث یک موجود اجتماعی  در ابعاد زندگی خود به مقیاس تاثیر گذاریهای متفاوت نیز آموزه های را برای نسل پسین خودش باقی میگذارد.  این مانده ها زمانی انعکاسات پندارها گفتارها و رفتار های انسانی اند و گاهی هم  تقابل  همین مقوله ها نتائیجی اند که به حیث درس و پند رهنمود دهنده  به آموزش گرفته میشوند.  به یقین که برجسته ترین مانده ها از مطرح ترین شخصیت ها بیشتر از همه مورد بحث وفحص قرار میگیرد  مبرمترین زمان تاریخی در دهه دوم دوهزار  تلاش برای تصاحب ثروت اندوزی های بیشتر فکر و ذکر حاکمان زر اندوز ستمگر جغرافیای کشوری جهان ماست که با وسایل و افزار های گونا گون با  رویکرد جنگ به خاطر صلح دلخواه ، بهانه سازی ها ، وسوء استفاده از  پدیده های فطری  مانند دین، مذهب،  قوم، زبان ، سمت، جنس، نژاد، طایفه ، طبیعت ، حقوق  پرورده های طبیعت وحقوق موجود هوشمند انسانی، چون انباشت های تولید مادی، تجمع  بهره گیری اندیشه صاحبان قدرت ثروت اندوزی است.

بهترین ترجمان این واقعیت سفر اخیر بارک اوباما  ریس جمهور  ایالت متحده امریکا به کشور کوبا است. قدم گذاشتن در هوای آزاد یک شهر، غذا خوردن در فضای آرام بخش  زندگی با شکوه ازآده پرورش یافته گان، تعارف سخاوتمندانه یک زحمتکش سربلند، آمده ها و رفته ها در سفر  ریس جمهوری ایالت متحده امریکا به  سر زمین جهش های مردم خیز، آموزه  های اند که رهنمای جمهور ملت ها میتواند باشد.

در آستانه سفر ریس جمهور ایالت متحده امریکا وقتی این سفر را تاریخی میخوانند نوعی از بزرگ بینی های  متفکرین  نظام های سود وسرمایه را توجیه میکرد اما واقعیت ها و رویداد ها ی جریان سفر این سفر را  بصورت واقعی تاریخی ساخت.

او به کشوری سفر نمود که توانست در فضای صلح واقعی  وبا آرامش کامل فکری و روانی چتری بارانی را به دست بگیرد وبا خانم و دخترانش  در فضای آزاد زندگی قدم بزند وهوای آزادی را تنفس نمایند. کاری را که در هیچ ایالت متحده امریکا  و در هیچ یک از کشور های هم پیمان خودش  هیچگاه  نتوانسته در موردش فکر هم کند. حتی آنگاهی که  با همسویان اقتصادی  گروپ بیست خودشان به گفتگو مینشینند  شش کیلومتری  این جایگاه نشست، با دیوار های سیمی  وهزاران پولیس مسلح و کمره های مدرن دیجیتال  محاصره میباشد  تا خودشان  بین هم به نتیجه تکرار برسند که  ثروت های جهان را چگونه ببلعند. با اینحال  ریس جمهور قدرتمندترین دولت اقتصادی جهان ما فقط دو روز در کشور کوبا   به کمال آزادی  واحساس انسانی زیستن پی برد. احساس انسانی زیستن را از  زحمت کش  روزانه کار یک رستورانت باید فرا گرفته باشد. داستان آموزنده ریس اداره یک امپراطوری طماع وآن انسان شریف   چنین است که وقتی  ریس جمهور اوباما برای پرداخت  مصرف غذای خودشان در رستورانت کوبائی میخواهد دالر امریکائی بپردازد آن  زحتمکش با غرور تادیه  به پول دالری  ریس  جمهور را رد میکند و میگوید که اینجا کوبا است وشما میتواند با پول مروج ما مصرف تانرا بپردازید و اگر نداشته باشید مهمان ما استید  میتوانید بروید تشکر که برای صرف غذا اینجا بودید. درسی را که در تمام عمر خود نیاموخته بود همین بود که از یک زحمت کش با وجدان باید فرا گرفته باشد.

هر چند وقت یک بار خوب است آدم به مردم خوش اقبال جهان درس بدهد حتی اگر برای این باشد که غرورشان را لحظه ای مبدل به شرم کند؛ چرا که خوشبختی هایی متعالی تراز خوشبختی آنها وجود دارد؛ خوشبختی‌هایی عظیم تر و عزیزتر. چیگوارا

اثرسخنان آن مبارز نامدار ریس جمهور اوباما را فرا گرفت  دیدیم که به نمایندگی  ستم گران جهان رفت  ودر پای آرامگاه بزرگ او سر فرود آورد و به"خوشبختی های عظیم تر و عزیز تر" تعظیم نمود.

سیاستمدارانی که صدا های کاذب حقوق  بشری شان گوش فلک را کرده است دیدند و شنیدند که حقوق بشری نه آن که هر چه دلت میخواهد  انجام بده بلکه هر کاری که به نفع سعادت و رفاهیت انسان جامعه باشد مسئولیت هر یک از انسانهای جامعه است . به همین جهت بود که  ریس جمهور کوبا  از ریس جمهور ایالت متحده امریکا میپرسد  که وقتی  یک مادر  در ایالت متحده امریکا به نسبت پرداخت بستر زایمان  پول ندارد وبه بیمارستان  رفته نمیتواند  ودر کوبا به صورت رایگان به مادران  این امر مهیا است کدام رویکرد  به صداقت  شعار حقوق بشری  صحه میگذارد. وباز میپرسد مزید به تامین حق صحت دیگر هم میخواهید بگویم ؟ در کوبا همه تحصیللات  رایگان است  مسکن رایگان است ایا این حقوق بشری است؟

بی جهت نبود که اوباما ریس جمهور ایالت متحده امریکا به نا برابری ها در کشور خود اعتراف کند و از نژاد پرستی سخن بگوید.

افت  غرور بزرگ بینی ها  در این سفر  شکست یک شخص نه بلکه  بیهودگی های  یک سیاست و رویکرد سیاسی نظام های سود سرمایه را  به نمایش گذاشت .

م ی هادی